مطمئن باش و برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت
به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک
که پر از یاد تو بود
و خیالم می گفت تا ابد مال تو بود
تو برو ، برو تا راحتتر
تکه های دل خود را آرام، سر هم بند زنم
شاعر:ناشناس

من اكنون احساس مي كنم،

بر تل خاكستري از همه آتش ها و اميدها و خواستن هايم،

تنها مانده ام.

و گرداگرد زمين خلوت را مي نگرم.

و اعماق آسمان ساكت را مي نگرم.

و خود را مي نگرم.

و در اين نگريستن هاي همه دردناك و همه تلخ،

اين سوال همواره در پيش نظرم پديدار است،

و هر لحظه صريح تر و كوبنده تر

كه تو اين جا چه مي كني؟

امروز به خودم گفتم:

من احساس مي كنم،

كه نشسته ام زمان را مي نگرم كه مي گذرد.

همين و همين.

ارديبهشت 49

"دکتر شریعتی"

امیدوارم که همه شما خوب باشید

اومدم ازتون معذرت خواهی کنم به دلیل تعلل در اومدنم ولی قول میدم به زودی با مطالب بهتری در خدمتتون باشم .

ممنون میشم شما هم منو یاری کنین .

به امید اون روز

یا حق.

کیستی ٬

و خواسته ات چیست ٬

وچرا این گونه می خواهی

گر خود را باور داشته باشی

با عزمی راسخ

ونگرشی مثبت

دنیایی خواهی ساخت

از ان خود ٬

اگر تنها اراده کنی .

این اغاز ویرانگی است

ان روز هم دست های تو ویران شد

در کوچه باد می امد

نوشته شده توسط : سارا

زمان بازیچه ای بیش نیست برای تو ٬و مکان تنها محدود کننده ماست

وقتی تو اراده میکنی زمان و مکان و هر انچه لازم است برای رسیدن ها به کار می ایند.

و وااای به ان روز که تو نخواهی .....

نوشته شده توسط : سارا

      فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست

     در من نفسی نیست٬ نفسی نیست

     در خانه کسی نیست

     نکن امروز را فردا

     بیا با ما که فردایی نمی ماند

     که از تقدیر و فال ما

     در این دنیا کسی چیزی نمی داند

     تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خویش

     دیدم که در آینه هم جز تو کسی نیست

     من در پی خویشم ٬ به تو بر می خورم اما

     در تو شده ام گم ٬ که به من دسترسی نیست

     نکن امروز را فردا

            دلم افتاده زیر پا

                   بیا ای نازنین ای یار

                          دلم را از زمین بر دار

     در این دنیای وانفسا

     تویی تنها ٬منم تنها

     نکن امروز را فردا ٬بیا با ما ٬بیا با ما

     که امروز محتاج تو ام جای تو خالیست

     فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست

     در این دنیای نا هموار

     که میبارد به سر آوار

     به حال خود مرا مگذار

     رهایم کن از این تکرار

     آن کهنه درختم که تنم غرقه ی برف است

     حیثیت این باغ منم

     خار و خسی نیست.

- وقتي اميد در بهشت نيست، پس براي زمين معجزه است. و من هنوز با «اميد» زنده ام.